«Այսօր Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին նշում է Սուրբ Հովհաննես Մկրտչի գլխատման հիշատակը։ Հիշարժան այս օրը նաև Մասյացոտնի թեմի Մխչյան գյուղի Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչ եկեղեցու օծման տարեդարձն է։ Այս առիթով եկեղեցում մատուցվեց ուխտի Սուրբ Պատարագ՝ ձեռամբ Տեր Եզնիկ քահանա Մարդիրյանի»,- հայտնում են Հայ Առաքելական եկեղեցու Մասյացոտմի թեմից.
«Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գարեգին Երկրորդ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի օրհնությամբ, Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնից Մասյացոտնի թեմ էր բերվել Սուրբ Հովհաննես Մկրտչի սրբազան մասունքը՝ հավատացյալների օրհնության համար։ Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչ եկեղեցու հոգևոր հովվի և ծխական համայնքի հրավերով ուխտավորաբար եկեղեցի էին այցելել թեմի հոգևորականները՝ առաջնորդական տեղապահ Հոգեշնորհ Տեր Ռուբեն վարդապետ Զարգարյանի գլխավորությամբ, ով և հանդիսապետեց Սուրբ Պատարագը։
Սրբազան արարողության ընթացքում Հայր Սուրբն իր պատգամը փոխանցեց ներկա ուխտավորներին՝ մասնավորապես նշելով.
«Սիրելի՛ ուխտավորներ,
Այսօր Հայոց եկեղեցու տոնացույցով հիշատակման օրն է Սուրբ Հովհաննես Մկրտչի գլխատման՝ դաժան, անգամ՝ գայթակղեցնող մի իրադարձության։ Այն լուսավոր տոնակատարություն չէ, այլ հիշատակ, որը մեզ կանգնեցնում է Ավետարանի ճշմարտության առջև՝ ամբողջապես կյանքի կոչված։
Հովհաննեսը ճշմարտության մարգարե է։ Նա չի փնտրում մարդահաճություն, չի մեղմացնում իր խոսքը, չի խոնարհվում իշխանության առաջ։ Ասում է այն, ինչ արդար է, ճշմարիտ է, անգամ ծանր գին վճարելով։ Մենք գիտենք այդ գինը՝ բանտ, պարտադրված լռություն, և ի վերջո՝ կյանքը։
Նրա մահը պատմության դիպված չէ, այլ անզիջում ու արդարամիտ կյանքի արդյունք, հաստատուն և հավատարիմ կյանքի անխուսափելի հետևանք։ Հովհաննեսը գլխատվում է ոչ թե, որ սխալվում է, այլ, որ ճշմարտությունը բարձրաձայնում է այն պահին, երբ ոչ ոք լսել չէր կամենում։ Եվ սա մեզ դնում է կենսական մի հարցադրման առջև․ ի՞նչ տեղ ունի ճշմարտությունը մեր կյանքում։ Հանուն ճշմարտության ի՞նչ չափով ենք զոհաբերության պատրաստ։
Հովհաննես Մկրտչի գլխատման դրվագում երևում է նաև մեկ այլ կերպար՝ իշխանության տկար ու երկչոտ դեմքը, որ մարմնավորում է Հերովդես արքան։ Նա ճանաչում էր Հովհաննեսի արդարությունը, սիրահոժար լսում նրան, սակայն ի վերջո տեղի է տալիս։ Ընկրկում է մարդկանց կարծիքի, իր հպարտության, պատվազրկվելու իր վախի առջև։ Եվ որպեսզի ուրիշների աչքին թույլ չերևա, գործում է սոսկալի ոճիր։
Այսօր, երբ նայում ենք մեր իրականությանը, հաճախ տեսնում ենք Հովհաննես Մկրտչի կերպարին հակառակ մի պատկեր։ Նրա անվախության ու ճշմարտախոսության փոխարեն՝ հաճախ ընտրում ենք մորթապաշտ վախկոտությունն ու լռությունը, երբ պետք է խոսել և կանգնել ճշմարտության կողմը։ Այսպես մեր հավատը դառնում է պայմանական, իսկ հավատարմությունը՝ ընտրովի։
Հերովդեսի նման երբեմն հասկանում ենք, թե ո՛րն է ճիշտը, արդարը, մարդկայինը, որի համար բայց չենք համարձակվում գին վճարել, հետաձգում ենք, հարմարվում, արդարացնում ինքներս մեզ, որով ենթարկվում ենք միջավայրին, վախենում հանրային կարծիքից, և մեր «փոքր թագավորությունը»՝ մեր դիրքը, մեր հեղինակությունը, մեր անձնային շահը, ավելի ենք կարևորում, քան հանրային իրական բարիքը՝ ճշմարտությունն ու արդարությունը։
Ահա թե ինչու է մեր կյանքում հաճախ հաղթում ոչ թե խիղճը, այլ անզգայությունը, ոչ թե հավատարմությունը, այլ երկչոտ հաշվարկը։ Եվ հենց այստեղ է, որ Հովհաննեսի վկայությունը դառնում է դատաստան մեր ժամանակի համար։
Հովհաննեսի կեցվածքը կոշտ ու ինքնահավան համառություն չէ, այլ պարզ, ամբողջական նվիրում Աստծուն։ Նա իր անձը չի դնում կենտրոնում, չի փնտրում սեփական փառքը, այլ ամբողջ էությամբ մատնանշում է Ուրիշին՝ Փրկչին՝ ասելով․ «Պետք է, որ Նա աճի, իսկ ես նվազեմ» (Հովհ․ Գ 30)։ Հովհաննեսը ձայնն է անձնավորված Խոսքի՝ հավատարիմ իր այդ փառահեղ առաքելության»։
