Երբ սկսվեց արցախյան 44-օրյա պատերազմը, Կարեն Նորիկի Ավագյանը 2 ամսվա ծառայող էր: Զինվորական ծառայությանը նոր-նոր ընտելացած, զենքի հմտություններին ոչ լիարժեք տիրապետող նորակոչիկների ուսերին էր դրված ամենաթեժ հատվածներում կռվելու, պայքարելու ու դիրքը պահելու բեռը:
Կարեն Նորիկի Ավագյանը ծնվել է 2001թ. օգոստոսի 23-ին Էջմիածին քաղաքում: Ժամկետային զինծառայողը հրետանավոր էր, մինչև հոկտեմբերի 17-ը կռվել է Մարտակերտի և Մատաղիսի պաշտպանության համար: Հերոսաբար զոհվել է իր հոր ծննդյան օրը՝ հոկտեմբերի 17-ին:
«Կարենս իմ մինուճար որդին էր. էնքան պարզ, մաքուր, ուրախ մարդ էր: Մի ուրիշ բան էր կյանքը իր համար, շատ էր սիրում կյանքը: Կարենս ինչ-որ հատուկ չէր պլանավորում, որ սա անեմ, նա անեմ. ինքն իր օրն էր ապրում:
Տիկին Նելլին պատմում է, որ պատերազմի օրերին ամենօրյա հաճախականությամբ կապի մեջ են եղել իրենց որդու հետ: Քանի որ այդ օրերին բջջային հեռախոսից օգտվելը վտանգավոր էր, Կարենի ծնողներն իրենց որդու անվտանգությունից ելնելով՝ որոշում են, որ պիտի կապը լինի ոչ թե ամենօրյա, այլ՝ օրընդմեջ:
«Կարենս ասաց՝ լավ, մամ, օրընդմեջ կզանգեմ: Հոկտեմբերի 15-ին զանգեց, խոսեցինք… մտածում էի ամսի 17-ին հենց զանգեց, կհիշեցնեմ, որ պապայի ծնունդն է. դե երեխես պատերազմի մեջ էր, կարող ա մտքից թռած լիներ: Անկախ ամեն ինչից՝ ես սպասում էի, որ պապայի ծնունդն է, ինչ էլ լինի, Կարենը կզանգի: Չզանգեց, իմ ու ամուսնուս աչքերից արցունքը թափվում էր: Մեր աչքին հաց սարքել, հաց ուտել չէր գալիս… ամուսնուս հորաքրոջ տղան մեզ հրավիրեց իրենց տուն, ասաց՝ եկեք նստենք մի կտոր հաց ուտենք: Գնացինք, սեղանին նստած՝ իմ ու ամուսնուս աչքերից արցունքը թափվում էր, ոչ հացն էր կուլ գնում, ոչ էլ կարող էինք խոսել: Բայց անկախ ինձանից ասացի՝ պատերազմն ավարտվի, գառ եմ մատաղ անելու, հորաքրոջ տղան ասաց՝ 3 հատ գառ ես եմ մատաղ անելու, միայն թե Կարենը զանգի ասի, որ պատերազմը ավարտվել է: Մի 15-20 րոպե մնացինք, հետո տպավորություն էր, որ ինքներս մեզնից ենք փախչում: Մենք սպասում էինք՝ երբ է լույսը բացվելու, որ առավոտ Կարենը մեզ զանգի:
Մանրամասները՝ սկզբնաղբյուրում:
