Նյու Յորքը մեծ առավելությամբ զբաղեցնում է առաջին տեղը․ այստեղ ապրում է 109 միլիարդատեր։ Նման գերիշխանությունը տասնամյակներ տևած ֆինանսական առաջնորդության, համաշխարհային կապիտալի հզոր հոսքերի, ինչպես նաև ներդրումային ընկերությունների, անշարժ գույքի ոլորտի հարստության և խոշորագույն կորպորացիաների կենտրոնակայանների մեծ խտության արդյունք է։
Ըստ Forbes-ի, ոչ մի այլ քաղաք նույնիսկ չի մոտենում միլիարդատերերի «խտության» այս մակարդակին։ Երկրորդ տեղը զբաղեցնող Հոնկոնգը Նյու Յորքից հետ է մնում ավելի քան 30 մարդով, ինչն ընդգծում է նյույորքյան հարստության էկոհամակարգի բացառիկությունը։
Մոսկվայում, որը վարկանիշային աղյուսակում զբաղեցնում է երրորդ տեղը, ապրում է 73 միլիարդատեր։
Ասիայի քաղաքները կազմում են վարկանիշի զգալի մասը, տեղեկացնում է Naked Science-ը։ Հոնկոնգը, Մումբայը, Պեկինը, Շանհայը, Սինգապուրը և Շենժենը ընդգրկված են առաջին տասնյակում։ Միայն Չինաստանը ներկայացված է միանգամից մի քանի քաղաքով՝ Պեկինով, Շանհայով, Շենժենով, Հանչժոուով և Գուանչժոուով։
Հնդկաստանը նույնպես առանձնանում է մյուս երկրների ֆոնին․ Մումբայը և Դելին արտացոլում են միլիարդատերերի ազգային դասի արագ աճը։ Այս քաղաքները շահում են արագ տնտեսական զարգացման, ներքին տարողունակ շուկաների և տեխնոլոգիական ու արտադրական ոլորտներում ամուր դիրքերի հաշվին։
Չնայած Ասիայի դիրքերի ուժեղացմանը, Եվրոպայի և Հյուսիսային Ամերիկայի հարստության ավանդական կենտրոնները պահպանում են բարձր մրցունակությունը։ Լոնդոնը, Փարիզը և Միլանը շարունակում են մնալ մեծաթիվ գերհարուստ բնակիչների կենտրոնացման վայրեր։
Առաջին քսանյակից դուրս ամերիկյան այնպիսի քաղաքներ, ինչպիսիք են Դալասը, Չիկագոն և Փալմ Բիչը, ցույց են տալիս, թե ինչպես է միլիարդատերերի հարստությունը բաշխվում ԱՄՆ ֆինանսական, տեխնոլոգիական, էներգետիկ և անշարժ գույքի հանգույցների միջև։ Ավելի փոքր, բայց ազդեցիկ քաղաքները, ինչպիսին է Պալո Ալտոն, ընդգծում են տեխնոլոգիական ոլորտի անհամաչափ մեծ դերը նոր կարողությունների ստեղծման գործում։
