Ռուսական Свободная Прессa կայքն արցախյան պատերազմի ավարտի համատեքստում անդրադարձել է ՆԱՏՕ-ի և Ռուսաստանի հետ հնարավոր պատերազմին և ներկայացրել է մի քանի փորձագիտական վերլուծություն: Հոդվածում նշվում է, որ ԱՄՆ քաղաքական շրջանակներում ժողովրդականություն է ձեռք բերում այն տեսակետը, որ Ռուսաստանի և ՆԱՏՕ-ի միջև հնարավոր պատերազմը կլինի ոչ միջուկային և նման կլինի արցախյանին: Արևմուտքը (արցախյան պատերազմի ժամանակ այս պրակտիկան կիրառում էին Ադրբեջանն ու Թուրքիան) օգտագործելով հետախուզական նորարարությունները, ինչպես անօդաչունները, այնպես էլ արբանյակները, գտնում և վերացնում են թշնամու զինվորներին և տեխնիկան: Ընդ որում, նրանք այդ ընթացքում գտնվում են պատասխան հարվածի գոտուց դուրս: Վերասվածի տրամաբանությունը հիմնված է այն բանի վրա, որ հյուսիսատլանտյան դաշինքի զինվորները չեն մտնի Ռուսաստանի տարածք, իսկ Մոսկվայի ունեցած զենքի ներուժը Կրեմլի համար անվտանգության պատրանք է ստեղծում: Իբր, ռուսները սիրում են կրկնել, որ «ով թրով գա մեզ մոտ, թրից էլ կմեռնի»: Այսինքն՝ համաչափ կպատասխանեն: Միևնույն ժամանակ, Ռուսաստանի կողմից պաշտպանության վրա շեշտ դնելը կարող է իրական ծուղակ լինել, դա կբերի քաղաքացիական ենթակառուցվածքների ոչնչացմանը: Բայց կա նաև մեկ այլ տեսակետ, որի մասին գրել են միանգամից երկու ամերիկացի փորձագետներ. Ռոբերտ Ֆարլին` Կենտուկիի համալսարանից (մասնագիտացում ՝ ռազմական դոկտրինաներ) և Քայլ Միզոկամին, որն ուսումնասիրություններ է հրապարակել ամերիկյան այնպիսի հեղինակավոր հրատարալություններում, ինչպիսիք են the Diplomat-ը, Foreign Policy-ն, War is Boring-ը և  Japan Security Watch-ը: Նրանց կարծիքով, ՆԱՏՕ-ի համար պատերազմի դրական պատկերը կարող է ահավոր սարսափի վերածվել: Եվ դա տեղի կունենա, եթե թշնամին, գլոբալ իմաստով Ռուսաստանը, ոչ թե պաշտպանի իրեն ՝ ապավինելով իր էշելոնացված հակաօդային պաշտպանության համակարգերին և հիանալի կործանիչներին, այլ ընդհակառակը, ամբողջ ուժով հարվածի դաշինքին: Մասնավորապես, Ռոբերտ Ֆարլին կարծում է, որ Մոսկվան առավելագույնս կօգտագործի Կալինինգրադի գործոնը, որից կարող են ռմբակոծվել Լեհաստանը, Գերմանիան և նույնիսկ Մեծ Բրիտանիան: Հաշվի առնելով այս ռազմավարական խնդիրը, ՆԱՏՕ-ն կփորձի հնարավորինս արագ գրավել անկլավը: Մինչդեռ ռուսներն ամեն ինչ անելու են այն իրենց հիմնական տարածքին միացնելու համար: Ժամանակը շատ թանկ է լինելու, ուստի Մերձբալթիկայի գրավումը Մոսկվայի կողմից նույնիսկ ոչ միջուկային պատերազմի դեպքում կանխորոշված է պաշտպանական տրամաբանությամբ: «Ռուսաստանը չունի անկլավի երկարաժամկետ պաշտպանության ոչ մի այլ միջոց հարձակողական գործողությունից բացի , որը պետք է միջանցք բացի ՆԱՏՕ-ի տարածքով: Մինչ ռուսական զորքերը ժամանակավոր գերազանցություն կունենան Բալթիկայում և Արևելյան Լեհաստանում, ՆԱՏՕ-ի ուժերն անկասկած կկենտրոնանան Կալինինգրադը հնարավորինս շուտ գրավելու վրա», գրում է Ֆարլին: Քայլ Միզոկամին կարծում է, որ Ռուսաստանի դեմ ՆԱՏՕ-ի ոչ մի պատերազմ էլ չի լինի: Եվրոպացիներին այդ պատերազմը մեծ հաշվով պետք չէ: Որքան էլ պատերազմի գաղափարը դուր գա ԱՄՆ-ին, սակայն Ռուսաստանն ու Հին աշխարհը գոյակցում են հազար տարի: Ավելին, նշանակալից է, որ Ռուսաստանն արդեն երկու անգամ իր վրա հարձակումից հետո ներխուժել է Եվրոպա, բայց բոլոր պետությունները, նույնիսկ Լեհաստանն ու Մերձբալթիկայի փոքր երկրները պահպանել են իրենց պետականությունը: Այլ հարց է ԱՄՆ-ն: Այսօր Ամերիկային, որը երիտասարդ է (այստեղից էլ` հիմար), MMA-ի մարտիկի պես պինդ, դեռևս ոչ ոք ուժեղ չի հարվածել: Վիետնամը, իհարկե, չի հաշվվում. տհաճ և անցանկալի դրվագ, ոչ ավելին: «ԱՄՆ բանակն ու Ռուսաստանի ցամաքային ուժերը վերջին 15 տարվա մեծ մասն անցկացրել են ոչ միայն զինյալների հետապնդմամբ, այլ նաև Իրաքում, Վրաստանում և Սիրիայում իրական պատերազմներում: Հիմա, երբ ՆԱՏՕ-ի և Ռուսաստանի միջև լարվածությունը իրար առջև է դնում ամերիկյան և ռուսական ցամաքային ուժերը, հարցը մեկն է. ո՞ր կողմն է հաղթելու մյուսին»,-գրում է Միզոկամին: Նա նշում է նաև, որ պատերազմի ժամանակ ռուսները ամեն ինչ անելու են ամերիկացիներին եվրոպական հարթակից դուրս նետելու համար, դա միակ հարթակն է ԱՄՆ-ի համար, որտեղից նա կարող է հարվածել Ռուսաստանին: Փորձագետ Քայլ Միզոկամին համոզված է, որ «ամերիկյան և ռուսական հետևակային ուժերի մենամարտում ԱՄՆ-ն վճռական առավելություն ունի կրակային ուժի տեսանկյունից»: Բայց նա դեռ չի համարձակվում  նշել հաղթողի անունը, և իր վերլուծությունն ավարտում է հետևյալ բառերով. «Հուսանք, որ այս երկու կողմերը երբեք չեն հանդիպի մարտի դաշտում»: