Միջնադարյան արաբական բժշկության գրքերում (Իբն Սինա` «Բժշկության կանոն», Ալ-Զահրավի` «Ալ-Թասրիֆ) ամորձատումը սովորաբար տարբերակում էին տեսակների` ըստ ծավալի և նպատակի: Այս մասին գրել է քաղաքագետ Ստեփան Դանիելյանը.
«Ընդհանուր առմամբ հիշատակվում էին հետևյալ տեսակաները։
Լիակատար ամորձատում
– երբ վերացվում էր սեռական օրգանն ամբողջությամբ։
Մասնակի ամորձատում
– երբ սեռական օրգանի մի մասը պահպանվում էր (օրինակ՝ միայն վերարտադրողականի սահմանափակում)։
Բնածին vs ձեռքբերովի
– տարբերակում էին բնածին վիճակները (ծննդյան հետ կապված) և կյանքի ընթացքում ձեռքբերովիները։
Կարևոր է նշել, որ այդ հեղինակները հիմնականում զգուշացնում էին առողջության հետ կապված ռիսկերի մասին, սակայն չէին դիտարկում քաղաքական նպատակադրումների տարբերակները։
Հետաքրքիր է հասկանալ, թե խեղճուկրակ 10《եպիսկոպոսները》որ տարբերակի զոհերն են դարձել»։
