Քաղաքականության մեջ ատրիբուտները մեծ նշանակություն ունեն։ Նաև դրանց միջոցով է էլիտան, բայց առաջին հերթին իշխանությունն ուղերձներ փոխանցում քաղաքացիներին, ներքին ու արտաքին լսարաններին։ Իշխանության գալուց հետո հեծանվով աշխատանքի գնացող Նիկոլ Փաշինյանը տևական ժամանակ շրջում է հարյուրավոր թիկնապահներով, դիպուկահարների զինված հայացքի ներքո, երկարաձիգ ավտոշարասյուներով։
Հարցի բարոյական ու գեղագիտական կողմի մասին շատ է խոսվել առաջին հերթին այն տեսանկյունից, որ իր կարիերան նաև այլոց թիկնապահների քննադատությամբ կերտած Փաշինյանի կողմից նման վարքագիծն առնվազն անբարոյականություն է։ Բայց կա խնդրի մեկ այլ՝ շատ ավելի խորքային ու վտանգավոր շերտ։
Երբ պետության ղեկավարը սեփական երկրում տեղաշարժվում է զինված դիվիզիաներով, նա այդպիսով ուղերձ է հղում բոլորին, որ Հայաստանը կյանքի համար վտանգավոր է։
Բայց այդ փաստարկները թույլ են այնքան, որքան հարյուր թիկնապահով Նիկոլ Փաշինյանին իրական վտանգից պաշտպանելու հավանականությունը։ Որովհետև նորմալ երկրի ղեկավարը, ավելի ճիշտ՝ երկրի նորմալ ղեկավարը, աշխատում է այնպես, որ սեփական հասարակությունում ավելանա ոչ թե «չուզողների», այլ «ուզողների» քանակը։
Բայց Նիկոլ Փաշինյանն անցած երեքուկես տարիներին Հայաստանի հասարակությունը բաժանել է շատ ավելի խորը խրամատներով, քան անհրաժեշտ է սահմանները թշնամուց պաշտպանելու համար։
