Նիկոլ Փաշինյանի այցը Մոսկվա ուղեկցվեց այնպիսի հայտարարություններով, որոնք կարելի է դիտարկել որպես Ռուսաստանի դիրքորոշման հստակեցում Հայաստանի նկատմամբ։ Վլադիմիր Պուտինը հատկապես շեշտեց, որ Մոսկվան կարևորում է այն ամենը, ինչը բխում է հայկական ժողովրդի շահերից։
Այս արտահայտությունը դարձավ հանդիպման առանցքային քաղաքական շեշտադրումներից մեկը, քանի որ այն փաստացի ցույց տվեց՝ Ռուսաստանը Հայաստանի հետ հարաբերությունները չի կապում բացառապես գործող իշխանության կամ կոնկրետ առաջնորդի հետ։ Այդ մոտեցումը տրամաբանական շարունակությունն է այն ընդհանուր ընկալման, որը Մոսկվայում ձևավորվել է Հայաստանի վերաբերյալ։ Ռուս-հայկական հարաբերությունները շատ ավելի խորն են, քան պարզապես պաշտոնական շփումները։
Դրանք կառուցված են տասնյակ տարիների տնտեսական համագործակցության, էներգետիկ փոխկապվածության, առևտրի, փոխադարձ ներդրումների, աշխատանքի շուկայի և մարդկային կապերի վրա։ Այդ ամենի ֆոնին պարզ է դառնում, թե ինչու Կրեմլը չի պատրաստվում հարաբերությունների ամբողջ ճարտարապետությունը կախված դարձնել միայն այս կամ այն քաղաքական գործչից։ Հետևաբար Մոսկվայից հնչած ուղերձը կարելի է կարդալ շատ պարզ։ Եթե ներկայիս իշխանությունն ընտրում է բարդացնելու հարաբերությունները կամ հակասական ազդակներ ուղարկել, դա դեռ չի նշանակում, թե Ռուսաստանը վերանայում է Հայաստանի կարևորությունը որպես պետություն։ Ավելի շուտ հակառակը։
Կրեմլը փորձում է ցույց տալ, որ Հայաստանը մնում է կարևոր, իսկ ցանկացած ժամանակավոր քաղաքական փուլ դիտարկվում է հենց որպես ժամանակավոր փուլ։ Սա արդեն բավական խոսուն ազդակ է ոչ միայն արտաքին քաղաքականության, այլ նաև Հայաստանի ներքաղաքական դաշտի համար։
