Ընտրությունների նախաշեմը, որպես կանոն, քաղաքական ակտիվության գագաթնակետն է։ Այդ փուլում սրվում է հռետորաբանությունը, հաճախակի են դառնում հակառակորդի հասցեին ուղղված կոշտ հայտարարությունները, իսկ արտաքին քաղաքական թեմաները օգտագործվում են ներքաղաքական նպատակներով։ Սակայն այս անգամ տարածաշրջանում նկատվում է մի անսովոր երևույթ․ Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը, կարծես, ընտրել է լռության տակտիկան։
Վերջին ամիսներին նրա ելույթներում գրեթե բացակայում են նախկինում սովորական դարձած հակահայկական կոշտ ձևակերպումները։ Սա դժվար է բացատրել միայն դիվանագիտական զսպվածությամբ, քանի որ տարիներ շարունակ հենց այդ հռետորաբանությունն էր Ադրբեջանի քաղաքական ուղեգծի կարևոր բաղադրիչներից մեկը։ Հետևաբար, առաջանում է տրամաբանական հարց՝ ինչո՞ւ հիմա։
Հնարավոր բացատրություններից մեկը չհրապարակված պայմանավորվածությունների գոյությունն է։ Քաղաքական պրակտիկայում նման «լռության փուլերը» հաճախ պայմանավորված են իրավիճակային շահերով, երբ կողմերը ժամանակավորապես խուսափում են լարվածությունից՝ ավելի լայն նպատակներ հետապնդելով։ Այս տեսանկյունից Ալիևի լռությունը կարող է դիտարկվել ոչ թե որպես հրաժարում հռետորաբանությունից, այլ որպես ժամանակավոր դադար։
Այս համատեքստում ուշագրավ է նաև Հայաստանի ներքաղաքական դաշտը։ Կարելի է ենթադրել, որ Բաքվի համար կարևոր է կանխատեսելի գործընկեր ունենալը Երևանում։ Այդ տեսանկյունից գործող վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը կարող է ընկալվել որպես ընդունելի տարբերակ։ Նրա քաղաքական գիծը, որը շեշտադրում է «խաղաղության օրակարգը», որոշ շրջանակներում դիտարկվում է որպես պատրաստակամություն՝ գնալու փոխզիջումների։
Սակայն այստեղ առաջանում է առանցքային հարցը՝ արդյոք այս հարաբերական «հանգիստը» երկարատև է։ Պատմական փորձը ցույց է տալիս, որ նման դադարները, որպես կանոն, ժամանակավոր են և հաճախ ավարտվում են նոր պահանջներով կամ ճնշումների ուժեղացմամբ։
Ուստի չի կարելի բացառել, որ ընտրություններից հետո Ալիևի հռետորաբանությունը կրկին կխստանա։ Ավելին՝ այն կարող է ուղեկցվել նոր քաղաքական կամ տարածքային պահանջներով։ Այս դեպքում ներկայիս լռությունը կդիտվի ոչ թե որպես փոփոխություն քաղաքական մոտեցումներում, այլ որպես հաշվարկված տակտիկական քայլ։
Ի վերջո, քաղաքական լռությունը միշտ չէ, որ նշանակում է իրավիճակի հանդարտեցում։ Հաճախ այն պարզապես նախապատրաստական փուլ է՝ հաջորդ, ավելի ակտիվ քայլերից առաջ։ Եվ հենց այս դիտանկյունից է, որ Ալիևի ներկայիս լռությունը կարող է ունենալ իր իրական գինը՝ դրսևորվելով արդեն ընտրություններից հետո։
