Ադրբեջանի ներքին իրավիճակին հետևողներն անմիջապես ենթադրեցին, որ բողոքի ցույցերը դրսից են հրահրվում, ավելի ստույգ՝ եղբայրական Թուրքիայից։

Դրա ապացույցները չուշացան։ X սոցիալական ցանցում կտրուկ հայտարարությամբ հանդես եկավ նախագահ Էրդողանի խորհրդական Օքթայ Սարալը։ Նա միանշանակ հայտարարեց. «Անթույլատրելի է Ադրբեջանում աշակերտուհիներին հիջաբ կրելու պատճառով զրկել կրթություն ստանալու իրավունքից… Հիջաբը խոչընդոտ չէ, այլ կրոնական պատվիրան»։ Նա նաև պահանջեց. «Մենք ակնկալում ենք, որ Ադրբեջանը հնարավորինս շուտ կհրաժարվի այս սխալ գործելակերպից»։

Մենթորի տոնով արված հայտարարությունը, որով Թուրքիան իրեն ավագ եղբոր դերում է տեսնում՝ Բաքվում դժգոհություն առաջացրեց։

«Իսլամական աշխարհում ոչ մի պետություն իրավունք չունի իր կամքը թելադրելու մյուս մահմեդական ժողովուրդներին, միջամտելու նրանց ներքին գործերին կամ իրեն մյուսներից վեր դասելու», — ասվում է իշխող «Ենի Ադրբեջան»-ի հայտարարության մեջ՝ ուղղված թուրքական «Արդարություն և զարգացում» կուսակցությանը։

Բաքվում վրդովմունք են առաջացրել նաև թուրքական որոշ լրատվական հարթակներում Ալիևի հասցեին հնչեցված վիրավորական քննադատությունները։ Բացի այդ, ադրբեջանական պաշտոնական շրջանակները հակադարձել են ադրբեջանա-իսրայելական հարաբերությունների քննադատմանը, որոնք, ըստ նրանց, տեղ են գտել Անկարայի հայտարարություններում։

Բաքվում գիտեն, թե որտեղ է թաղված շան գլուխը, և ինչով է պայմանավորված թուրքական վերնախավի՝ Ադրբեջանի հասցեին ուղղված բուռն արձագանքը․ պատճառը հրեական պետության հետ Ադրբեջանի կապերն են։

Թյուրքական աշխարհի անմիջական աջակցությամբ, հայկական Արցախն օկուպացնելուց ու էթնիկ զտումներից հետո, Ադրբեջանը չափազանց զգայուն է դարձել դաշնակիցների և ընդհանրապես՝ իր «անկախ դերակատարի» կարգավիճակի դեմ ցանկացած հայտարարության հանդեպ։

Բաքուն բավականին կոշտ պատասխանեց Անկարայի դեմարշներին։ Նախկինում Թուրքիան դժգոհություն էր հայտնել նաև այն բանի համար, որ Ադրբեջանի ներկայացուցիչը չէր միացել ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայի նիստում վարչապետ Նեթանյահուի ելույթի բոյկոտին։ Իսկ երեկ Բաքվում՝

13 երկրների բարձրաստիճան ներկայացուցիչներ, արհամարհելով Ադրբեջանի պարագան՝ բոյկոտել են Իսրայելի նախագահի ելույթը:

Ալիևը վերջին շրջանում շատ է խոսում այն մասին, որ միջազգային հանրությունը, ՄԱԿ-ը, ԵԱՀԿ-ն նախկինում միշտ աջակցել են Հայաստանին: Դա ճիշտ է, որովհետև Հայաստանի նախկին ղեկավարներն ազգաին շահերով ու ինքնիշխան օրակարգով էին առաջնորդում Հայաստանը:

2018թ.-ից հետո Թուրքիայի, Պակիստանի, կենտրոնական Ասիայի, մերձավորարևելյան և արևմտաեվրոպական որոշ երկրների ակտիվ աջակցությամբ, ինչպես նաև Նիկոլ Փաշինյանի քաղաքականության շնորհիվ Արցախն օկուպացնելուց հետո, ինչո՞ւ է Ալիևը դժգոհում իր դաշնակիցներից ու միջազգային հանրությունից:

Միջազգային հանրությունն անգամ չդատապարտեց Արցախն էթնիկ զտելու և արցախահայությանը ցեղասպանական վտանգի ենթարկելու Բաքվի գործողությունները:

Բաքուն և անձամբ Ալիևն Արցախի հարցում մեծ պարտք ունեն վճարելու շատ երկրների: Առանց նրանց աջակցության, ադրբեջանական բանակը մեկ կիլոմետր անգամ չէր կարող առաջ շարժվել դեպի Արցախ ու Հայաստան:

Չպետք է մոռանա նաև սիրացի վարձկաններին: