Ես սովորություն չունեմ անձամբ ինձ վերաբերող այս կամ այն հրապարակումները մեկնաբանել։ Բայց ռուսական շատ պատկառելի պարբերականը որոշեց արձագանքել՝ Մեծի Տան Կիլիկիո Կաթողիկոս Արամ Առաջինին ուղղված իմ քննադատությանը։

Ինձ համար դժվար է հասկանալ, թե ինչո՞վ է պայմանավորված այս անսպասելի հետաքրքրությունը թվում է, թե զուտ ներհայկական բանավեճի նկատմամբ։ Արամ Առաջինը հազիվ թե ինչ-որ մեկի պաշտպանության կարիք ունի։ Բայց նրա փոփոխական դիրքորոշումը պարզաբանումներ է պահանջում։ Եվ եթե դուք նայեք տողատակերը, դուք կարող եք տեսնել այլ բան: Ինձ թվում է, որ այս հոդվածն ավելի շուտ՝ Հայկական հարցի, համաշխարհային և տարածաշրջանային տերությունների մարտերում դրա տեղի մասին է, որ հայկական հարցը հերթական անգամ խանգարում է ուժի կենտրոններին պայմանավորվել։

Շատերը կարող են ունենալ իրենց սեփական կարծիքն ու դիրքորոշումը՝ կապված Հայոց ցեղասպանության հետ, նրանք նույնիսկ կարող են վերափոխել իրենց կարծիքները՝ ելնելով այսրոպեական քաղաքական շահերից, բայց դա ինձ չի վերաբերում։ Քանի որ կան հարցեր, որոնք անձամբ ինձ համար կարմիր գծերի գոտում են։ Այս թեմաներն են Հայոց ցեղասպանությունն ու դրա ճանաչման գործընթացը, հատկապես՝ Թուրքիայի կողմից։ Այլ կերպ ասած՝ հայկական հարցը։

Անհնար է Հայկական հարցը լուծել առանց հայերի մասնակցության։ Հայկական հարցը առանց հայերի մասնակցության լուծելու ցանկացած փորձ բերում էր դրա խորացմանը՝ էլ ավելի խճճելով տարածաշրջանային ուժերի առանց այդ էլ բարդ փոխդասավորությունը։ Լինելով Մեծ Մերձավոր Արևելքի խնդիրների մի մասը՝ Հայկական հարցը միշտ եղել է Ռուսական կայսրության, ԽՍՀՄ-ի և ժամանակակից Ռուսաստանի շահերի ոլորտում։ Ավելին, սիրիական հակամարտությունում Ռուսաստանի ուղղակի ներգրավմամբ Հայկական հարցը դադարել է Միջազգային հարաբերությունների հերթապահ խնդիր լինելուց։